Wrzesień 1, 2019

Immunologia 2.0 – interferon

Interferon większości osób kojarzy się z lekiem stosowanym np. przy WZW C. Tymczasem interferon to coś więcej i od dawna jest obszarem badań naukowców. A leki wpływające na produkcję interferonu mogą być ważne dla pacjentów zmagających się z chronicznymi infekcjami, chorobami autoimmunologicznymi, nowotworami czy alergiami. Niestety w Polsce nie stosuje się poniżej opisanych substancji, ale generalnie EU nie ma szeroko rozwiniętej immunologii i wiele z tych produktów jest zakazanych. W Rosji z kolei są używane od lat z sukcesem.
Tego typu rozwiązania nie są tak naturalnym narzędziem jak np. zmiana diety, ale opieranie się tylko na sposobie odżywiania i suplementacji często nie jest wystarczająco skutecznym rozwiązanim u pacjentów immunologicznych. Z kolwei konwencjonalne opcje czy immunosupresja u pacjentów autoimmunologicznych czy np. niekończąca się antybiotykoterapia przy nawracających infekcjach są działaniami mocno alopatecznymi, które w żaden spsób nie wpływają na przyczyny choroby. Manipulacje intereferonem są gdzieś po środku, ale pośrednio i bezpośrednio korygują działanie układu odpornościowego.

Czym jest interferon?

Interferony to najważniejszy element wrodzonej niespecyficznej ochrony organizmu przed infekcjami (nazwa interferony pochodzi od ich zdolności do zakłócania wirusowej infekcji komórek). Jest to rodzina białek (autokrynne i parakrynne), które są w stanie aktywować procesy wewnątrzkomórkowe i interakcje międzykomórkowe, zapewniając odporność na infekcje wirusowe, wzmacniając wrodzone i nabyte odpowiedzi immunologiczne, modulując procesy rozwoju i śmierci komórek normalnych i nowotworowych. Odporność organizmu na infekcje wirusowe i wiele innych chorób w dużej mierze zależy od aktywności interferonu.

Preparaty interferonu są szeroko stosowane w medycynie. Działanie interferonów jest pośrednie – aktywacja określonych receptorów przez interferony powoduje kaskadę procesów komórkowych prowadzącą do indukcji określonych genów stymulowanych przez interferony, które kodują syntezę wielu białek, które z kolei zapewniają działanie przeciwwirusowe, przeciwnowotworowe i przeciw proliferacyjne. Białka indukowane przez interferony obejmują: enzymy, czynniki transkrypcyjne, glikoproteiny na powierzchni komórki, cytokiny, chemokiny i inne czynniki, które nadal są badane. Wytwarzanie interferonów przez komórki jest przejściowe, tymczasowe – „ciche” normalnie geny interferonu są indukowane przez działanie produktów pochodzenia wirusowego i mikrobiologicznego oraz induktorów chemicznych.

 

Typy intefreronu

Interferony są podzielone na trzy typy (α, β i γ), które są związane z pewnymi funkcjami i pewnymi komórkami je produkującymi. Interferony α i β, pomimo znaczących różnic strukturalnych, mają wspólne receptory i podobne funkcje. Razem są one również nazywane interferonami typu I lub interferonami stabilnymi w kwasie, w przeciwieństwie do interferonu γ, który ma swoje własne receptory i częściowo różne funkcje (jest również znany jako interferon II lub interferon niestabilny kwasowo).

Interferon α (zidentyfikowano ponad 20 jego podtypów) – główny interferon, który jest syntetyzowany w hodowli leukocytów indukowanych przez wirusa. Głównymi producentami IFN-α są plazmacytoidalne komórki dendrytyczne, monocyty w znacznym stopniu przyczyniają się do zdolności krwi do wytwarzania IFN-α. Jego główne funkcje to aktywność przeciwwirusowa i aktywacja naturalnych zabójców.

Interferon β jest głównym interferonem wytwarzanym przez hodowlę fibroblastów indukowaną przez dwuniciowy RNA. Jego głównymi producentami są fibroblasty, komórki nabłonkowe i makrofagi, główną funkcją jest aktywność przeciwwirusowa.

Interferon γ jest głównym interferonem wytwarzanym przez stymulowaną immunologicznie (mitogen lub antygen) hodowlę limfocytów. Głównymi komórkami produkującymi IFN-γ są limfocyty T. Główną funkcją interferonu gamma jest immunoregulacja (w tym aktywacja makrofagów, amplifikacja odpowiedzi Th1, indukcja ekspresji antygenów głównego kompleksu zgodności tkankowej typu II na komórkach prezentujących antygen itp.); podobnie jak inne interferony, wykazuje działanie przeciwwirusowe i antyproliferacyjne. Wszystkie komórki zwierzęce są zdolne do wytwarzania interferonów, niektóre komórki (leukocyty i fibroblasty) mogą wytwarzać więcej niż jeden typ – zarówno IFN-α, jak i IFN-β.

 

Ocena statusu interferonu

Badanie parametrów statusu interferonu pozwala zidentyfikować niewydolność układu interferonu. Ocena wykrytych zmian może służyć jako wskazówka w diagnozowaniu, leczeniu i prognozowaniu chorób o etiologii zarówno wirusowej, jak i niewirusowej. Zdrowi ludzie charakteryzują się niskim poziomem interferonu w surowicy i wysokimi wartościami indukowanej syntezy interferonów. Stresowi i ostrym infekcjom wirusowym, stanom alergicznym towarzyszy wzrost poziomu krążącego interferonu oraz obniżenie poziomu indukowanej produkcji interferonów alfa i gamma przez leukocyty. W astmie oskrzelowej czy pokrzywce poziom krążącego interferonu koreluje z nasileniem choroby.

Przewlekłym infekcjom wirusowym (opryszczka, zapalenie wątroby), stwardnieniu rozsianemu towarzyszy tłumienie wszystkich wskaźników statusu interferonu. Choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów) charakteryzują się tłumieniem indukowanego wytwarzania interferonu alfa. Ostrej białaczce limfocytowej, nowotworom złośliwym towarzyszy tłumienie indukowanego wytwarzania interferonu gamma. Wyniki badania statusu interferonu należy rozważyć w połączeniu z innymi danymi laboratoryjnymi oraz obrazem klinicznym. Spadek produkcji interferonu alfa i gamma, który może być zarówno przyczyną, jak i konsekwencją ostrych i przewlekłych chorób wirusowych, wskazuje na wrodzony lub nabyty niedobór interferonu i może być uważany za wskazanie do leczenia stymulującego interferon. Normalizacja wskaźników statusu interferonu zwykle pokrywa się z procesami rekonwalescencji. U osób w wieku powyżej 50 lat relatywnie częściej wykrywa się niedobór układu interferonu. Badanie parametrów statusu interferonu z określeniem wrażliwości na leki służy do wyboru skutecznej terapii przy użyciu egzogennych preparatów interferonu, induktorów interferonu i immunomodulatorów.

 

Preparaty interferonu

  • Ingaron jest rekombinowanym ludzkim interferonem γ.
  • Intron jest rekombinowanym ludzkim interferonem-α-2b.
  • Reaferon jest rekombinowanym ludzkim interferonem-α-2.
  • Realdiron jest rekombinowanym ludzkim interferonem-α-2b.
  • Roferon jest rekombinowanym ludzkim interferonem-α-2a.

Induktory interferonu

  • Amiksin ( tiloron): dichlorowodorek 2,7-bis- [2 (dietyloamino) etoksy] fluoreno-9-OH-dichlorowodorku.
  • Kagocel: substancją czynną jest sól sodowa kopolimeru (1-4) – 6- 0-karboksymetylo-bD-glukoza, (1-4) -bD-glukoza, (21-24) -2,3,14,15,21, 24,29,32-oktahydroksy-23- (karboksymetoksymetylo) -7,10-dimetylo-4,13-di (2-propylo) -19,22,26,30,31-pentaoksaheptacyklo [23.3.2.216.05.28 .08.27.09.1B.012.17] dotriakonta-1,3,5 (28), 6,8 (27), 9 (18), 10,12 (17), 13,1-decena.
  • Neovir – 2- (9-okso-9,10-dihydroakrydyn-10-ylo) octan sodu.
  • Ridostin jest mieszaniną soli sodowych dwuniciowego i jednoniciowego RNA.
  • Cykloferon – octan aklodonu megluminy.

Immunomodulatory

  • Galavit jest pochodną ftalohydrazydu.
  • Hepon (Hepon) – syntetyczny peptyd składający się z 14 reszt aminokwasowych.
  • Immunal to preparat soku z jeżówki purpurowej.
  • Immunofan – heksapeptyd (arginylo-alfa-aspartylo-lizylo-walilo-tyrozylo-arginina).
  • Immunomax jest kwaśnym peptydoglikanem o masie cząsteczkowej 1000–40 000 kD.
  • Likopid – substancją czynną jest dipeptyd glukozaminylmuramylowy – 4-O- (2-acetyloamino-2-deoksy-beta-D-glukopiranozylo) -N-acetylomuramylo] -L-alanylo-D-alfa-glutamyloamid.
  • Polyoxidonium – międzynarodowa niezastrzeżona nazwa / skład: Azoximer (Azoximer) – N-utleniona pochodna polietylenopiperazyny.
  • Tactivin to kompleks polipeptydów z grasicy bydła.
  • Panawir (Panavir) to oczyszczony ekstrakt z pędów rośliny Solanum tuberosum, głównym składnikiem aktywnym jest glikozyd heksozowy, składający się z glukozy, ramnozy, arabinozy, mannozy, ksylozy, galaktozy, kwasów uronowych.

 

Praktyczne zastosowanie

Poniżej przedstawię właściwości najczęściej stosowanych substancji. Co warto podkreślić, większość preparatów nie ma skutków ubocznych poza klasycznym ryzykiem nadwrażliwości na preparat. Niektóre z nich mogą być stosowane w ciąży, większość jest odpowiednia dla dzieci.

 

Arginylo-alfa-aspartylo-lizylo-walilo-tyrozylo-arginina

Substancja ma działanie immunoregulacyjne, detoksykacyjne, hepatoprotekcyjne i powoduje inaktywację wolnych rodników i związków nadtlenkowych. Koryguje stan układu odpornościowego, przywraca równowagę reakcji oksydacyjno-przeciwutleniających organizmu i pomaga przezwyciężyć oporność wielolekową komórek nowotworowych za pośrednictwem białek transbłonowej pompy transportowej komórki. Działanie leku zaczyna się rozwijać w ciągu 2-3 godzin (szybka faza) i trwa do 4 miesięcy (średnie i wolne fazy).

Podczas szybkiej fazy (czas trwania – do 2-3 dni) objawia się przede wszystkim działanie detoksykacyjne – ochrona organizmu przed przeciwutleniaczem jest zwiększona dzięki stymulacji produkcji ceruloplazminy, laktoferyny, aktywności katalazy; lek normalizuje peroksydację lipidów, hamuje rozkład fosfolipidów błony komórkowej i syntezę kwasu arachidonowego, a następnie spadek cholesterolu we krwi i produkcję mediatorów zapalnych. W przypadku toksycznego i zakaźnego uszkodzenia wątroby lek zapobiega cytolizie, zmniejsza aktywność transaminaz i poziom bilirubiny w surowicy krwi.

Podczas fazy środkowej (rozpoczyna się od 2-3 dni, czas trwania – do 7-10 dni) reakcje fagocytozy i śmierci bakterii wewnątrzkomórkowych i wirusów nasilają się.

Podczas fazy wolnej (zaczyna się rozwijać w ciągu 7–10 dni, trwającej do 4 miesięcy) objawia się działanie immunoregulacyjne – przywrócenie upośledzonych wskaźników odporności komórkowej i humoralnej. W tym okresie obserwuje się normalizację wskaźnika immunoregulacyjnego, odnotowuje się wzrost produkcji swoistych przeciwciał. Wpływ leku na wytwarzanie swoistych przeciwciał przeciwwirusowych i przeciwbakteryjnych jest równoważny działaniu szczepionek terapeutycznych. W przeciwieństwie do tych ostatnich, lek nie wpływa znacząco na wytwarzanie przeciwciał na odczynniki klasy IgE i nie wzmacnia natychmiastowej reakcji nadwrażliwości, stymuluje tworzenie IgA w przypadku wrodzonej niewydolności.

Substancja skutecznie tłumi oporność komórek nowotworowych na wiele leków i zwiększa ich wrażliwość na leki chemioterapeutyczne.

 

Sodium aminodihydrophthalazinedione

Wpływa na funkcjonalną i metaboliczną aktywność makrofagów. W chorobach zapalnych odwracalnie hamuje nadmierną syntezę czynnika martwicy nowotworów, IL-1 i innych prozapalnych cytokin, reaktywnych form tlenu przez nadaktywne makrofagi, które określają stopień reakcji zapalnych, ich cykliczność i nasilenie zatrucia przez 6-8 godzin. Normalizacja stanu funkcjonalnego makrofagów prowadzi do przywrócenia ich funkcji prezentujących antygen oraz regulacyjnych, zmniejszając poziom autoagresji.

Stymuluje aktywność bakteriobójczą granulocytów obojętnochłonnych, zwiększając fagocytozę i zwiększając niespecyficzną odporność organizmu na choroby zakaźne.

Generalnie jest to preparat immunomodulujący i przeciwzapalny stosowany ze wskazaniami:

  • częste nawracające choroby dróg oddechowych i narządów ENT o etiologii bakteryjnej i wirusowej (grypa, częste ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie migdałków, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, przewlekłe zapalenie migdałków) i ich zapobieganie;
  • wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy;
  • wirusowe zapalenie wątroby;
  • przewlekłe choroby rzutowe wywołane wirusem opryszczki;
  • choroby wirusa brodawczaka;
  • zakaźne i zapalne choroby układu moczowo-płciowego (zapalenie cewki moczowej o etiologii chlamydiowej i rzęsistkowatej, chlamydiowe zapalenie gruczołu krokowego, ostre i przewlekłe zapalenie jajowodów, zapalenie błony śluzowej macicy);
  • choroby ropne i zapalne narządów miednicy; pooperacyjna rehabilitacja pacjentów z mięśniakiem macicy; powikłania okresu pooperacyjnego u kobiet w wieku rozrodczym;
  • pooperacyjne ropne powikłania septyczne i ich zapobieganie (w tym u pacjentów z rakiem);
  • przewlekłe nawracające furunculosis, różyczki;
  • stany asteniczne, zaburzenia nerwicowe i somatyczne, obniżona wydajność fizyczna (w tym u sportowcówzaburzenia psychiczne, behawioralne i po odstawieniu z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków;
  • choroby zapalne błony śluzowej jamy ustnej i gardła, choroby przyzębia;
  • ostre i przewlekłe choroby zakaźne i zapalne przewodu pokarmowego, którym towarzyszy zatrucie i / lub biegunka;
  • przewlekłe infekcje układu moczowo-płciowego, w tym podczas działań immunorehabilitacyjnych w okresie między nawrotami w celu utrzymania remisji klinicznej.

Interferon alfa-2b

Ludzki rekombinowany interferon alfa-2b ma właściwości przeciwwirusowe, immunomodulujące, antyproliferacyjne, hamuje replikację wirusów RNA i DNA. Immunomodulujące właściwości interferonu alfa-2b, takie jak zwiększona aktywność fagocytarna makrofagów, zwiększona swoista cytotoksyczność limfocytów wobec komórek docelowych, determinują jej pośrednią aktywność przeciwbakteryjną.

W obecności kwasu askorbinowego i octanu alfa-tokoferolu wzrasta specyficzna aktywność przeciwwirusowa interferonu alfa-2b, jego działanie immunomodulujące jest wzmocnione, co umożliwia zwiększenie skuteczności własnej odpowiedzi immunologicznej organizmu na patogenne mikroorganizmy. Podczas stosowania leku wzrasta poziom wydzielniczych immunoglobulin klasy A, poziom immunoglobuliny E jest znormalizowany, przywracane jest funkcjonowanie endogennego układu interferonu alfa-2b. Kwas askorbinowy i octan alfa-tokoferolu, będąc wysoce aktywnymi przeciwutleniaczami, mają właściwości przeciwzapalne, stabilizujące błony, a także regenerujące. Ustalono, że przy zastosowaniu nie występują działania niepożądane, które występują przy pozajelitowym podawaniu preparatów interferonu alfa-2b i nie powstają przeciwciała, neutralizujące aktywność przeciwwirusowa interferonu alfa-2b. Zastosowanie preparatu jako części złożonej terapii pozwala zmniejszyć dawki terapeutyczne leków przeciwbakteryjnych i hormonalnych, a także zmniejszyć toksyczne działanie tej terapii.

Wskazania:

  • ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, w tym grypę, w tym infekcje powikłane infekcją bakteryjną, zapalenie płuc (bakteryjne, wirusowe, chlamydiowe) u dzieci i dorosłych w ramach kompleksowej terapii;
  • choroby zakaźne i zapalne noworodków, w tym wcześniaków: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (bakteryjne, wirusowe), posocznica, zakażenie wewnątrzmaciczne (chlamydia, opryszczka, zakażenie wirusem cytomegalii, zakażenie enterowirusem, kandydoza, w tym trzewna, mykoplazmoza) w ramach kompleksowej terapii;
  • przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, C, D u dzieci i dorosłych w ramach kompleksowej terapii, w tym w połączeniu z zastosowaniem plazmaferezy i hemosorpcji w przypadku ciężkiego wirusowego zapalenia wątroby z ciężką aktywnością powikłaną marskością wątroby;
  • choroby zakaźne i zapalne układu moczowo-płciowego (chlamydia, zakażenie wirusem cytomegalii, ureaplasmosis, rzęsistkowica, gardnereloza, zakażenie wirusem brodawczaka, bakteryjne zapalenie pochwy, nawracająca kandydoza pochwy, mykoplazmoza) u dorosłych w ramach kompleksowej terapii;
  • pierwotna lub nawracająca infekcja opryszczkowa skóry i błon śluzowych, zlokalizowana postać, łagodny i umiarkowany przebieg, w tym postać moczowo-płciowa u dorosłych.

Bromek azoksymery

Bromek azoksymery ma złożone działanie immunomodulujące, detoksykujące, przeciwutleniając i umiarkowane działanie przeciwzapalne.

Podstawą mechanizmu immunomodulującego działania bromku azoksimeru jest bezpośredni wpływ na komórki fagocytujące i naturalnych zabójców, a także stymulacja tworzenia przeciwciał oraz syntezy interferonu alfa i interferonu gamma. Detoksykacja i właściwości przeciwutleniające bromku azoksimeru są w dużej mierze determinowane przez strukturę i charakter molekularny preparatu.

Bromek azoksimeru zwiększa odporność organizmu na miejscowe i uogólnione infekcje o etiologii bakteryjnej, grzybiczej i wirusowej. Przywraca odporność w wtórnych stanach niedoboru odporności spowodowanych różnymi infekcjami, urazami, powikłaniami po operacjach, oparzeniami, chorobami autoimmunologicznymi, nowotworami złośliwymi, stosowaniem środków chemioterapeutycznych, cytostatyków czy hormonów steroidowych.

Charakterystyczną cechą bromku azoksimeru do stosowania miejscowego (donosowo, podjęzykowo) jest zdolność do aktywacji czynników wczesnej obrony organizmu przed infekcją: lek stymuluje bakteriobójcze właściwości neutrofili i makrofagów, zwiększa ich zdolność do wchłaniania bakterii oraz zwiększa właściwości bakteriobójcze śliny i wydzielania błon śluzowych górnych dróg oddechowych.

Bromek azoksimeru blokuje rozpuszczalne toksyczne substancje i mikrocząstki, ma zdolność usuwania toksyn, soli metali ciężkich z organizmu, hamuje peroksydację lipidów, zarówno poprzez wychwytywanie wolnych rodników, jak i eliminację aktywnych jonów Fe 2+ . Bromek azoksimeru zmniejsza odpowiedź zapalną poprzez normalizację syntezy cytokin pro i przeciwzapalnych. Jest dobrze tolerowany, nie ma działania mitogennego, poliklonalnego, właściwości antygenowych, nie ma działania alergizującego, mutagennego, embriotoksycznego, teratogennego i rakotwórczego. Bromek azoksimeru jest bezwonny i bez smaku, nie ma miejscowego działania drażniącego po nałożeniu na błony śluzowe nosa i gardła.

Zastosowanie:

  • w ostrych i przewlekłych nawracających chorób zakaźnych i zapalnych o różnej lokalizacji, etiologii bakteryjnej, wirusowej i grzybiczej;
  • choroby zapalne dróg moczowo-płciowych (zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jajowodów, zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie jelita grubego, zapalenie szyjki macicy, szyjka macicy, bakteryjne zapalenie pochwy);
  • różne formy gruźlicy płuc;
  • choroby alergiczne (w tym katar sienny, astma, atopowe zapalenie skóry), powikłane nawracającymi infekcjami bakteryjnymi, grzybiczymi i wirusowymi;
  • reumatoidalne zapalenie stawów, powikłane nawracającymi infekcjami bakteryjnymi, grzybiczymi i wirusowymi na tle długotrwałego stosowania leków immunosupresyjnych;
  • aktywować procesy regeneracyjne (złamania, oparzenia, owrzodzenia troficzne);
  • w onkologii, podczas i po chemioterapii i radioterapii – zmniejszenie immunosupresyjnego, nefro- i hepatotoksycznego działania leków.

Do zapobiegania (monoterapia):

  • nawracające zakażenie opryszczkowe dróg moczowo-płciowych;
  • zaostrzenie przewlekłych ognisk infekcji;
  • grypa i inne ostre infekcje dróg oddechowych w okresie przed epidemicznym i epidemicznym u osób z obniżoną odpornością;
  • wtórne niedobory odporności wynikające ze starzenia się lub narażenia na niekorzystne czynniki.

 

Disod glutamylo-cysteinylo-glicynowy

Preparat normalizujący procesy metaboliczne, regulujący procesy redoks, immunostymulujący.

Wpływa na wewnątrzkomórkowe procesy metabolizmu tiolowego, stan redoks komórek. Ma zróżnicowany wpływ na komórki prwidłowe (stymulacja proliferacji i różnicowania) i transformowane (indukcja apoptozy – genetycznie zaprogramowana śmierć komórki). Ma wysoki tropizm do komórek narządów centralnych układu odpornościowego i układu tkanek limfatycznych; stymuluje procesy erytropoezy, limfopoezy i monocytopoezy granulocytów; aktywuje system fagocytozy (w tym w stanach niedoboru odporności), pomaga przywrócić poziom neutrofili, monocytów, limfocytów i funkcjonalną aktywność makrofagów tkankowych we krwi obwodowej. Ma stymulujący wpływ na kaskadowe mechanizmy fosforanowej modyfikacji głównych białek systemów przekazujących sygnał; powoduje inicjację układu cytokin (w tym endogenną produkcję interleukiny-1, interleukiny-6, czynnika martwicy nowotworów, erytropoetyny), reprodukcję efektów interleukiny-2 poprzez indukcję ekspresji jej receptorów.

Wskazania:

Wtórne stany niedoboru odporności związane z promieniowaniem, czynnikami chemicznymi i zakaźnymi (zapobieganie i leczenie); przywrócenie reakcji immunologicznych i hematopoezy szpiku kostnego, zwiększenie odporności organizmu na różne działania patologiczne – czynniki zakaźne, czynniki chemiczne i / lub fizyczne (w tym zatrucie, promieniowanie), grypa, wirusowe zapalenie wątroby (B i C), lekowe zapalenie wątroby, przerzutowe uszkodzenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, alkoholowa choroba wątroby, infekcje układu moczowo-płciowego, gruźlica płuc, posocznica, choroby autoimmunologiczne; zapobieganie pooperacyjnym ropnym powikłaniom; w celu zwiększenia skuteczności antybiotykoterapii w przewlekłych obturacyjnych chorobach płuc.

 

Octan akeglonu-megluminy

Octan akeglonu megluminy jest induktorem interferonu o niskiej masie cząsteczkowej, który determinuje szeroki zakres jego aktywności biologicznej (przeciwwirusowe, immunomodulujące, przeciwzapalne).

Głównymi komórkami produkującymi interferon po podaniu leku są makrofagi, limfocyty T i B. Lek indukuje wysokie miana interferonu w narządach i tkankach zawierających elementy limfoidalne (śledziona, wątroba, płuca), aktywuje komórki macierzyste szpiku kostnego, stymulując tworzenie granulocytów. Preparat aktywuje limfocyty T i komórki NK, normalizuje równowagę między subpopulacjami pomocników T i supresorów T. Zwiększa aktywność interferonów α.

Działa bezpośrednio przeciwwirusowo, hamując reprodukcję wirusa we wczesnych stadiach (1-5 dni) procesu zakaźnego, zmniejszając zakaźność potomstwa wirusowego, prowadząc do tworzenia wadliwych cząstek wirusowych. Zwiększa nieswoistą odporność organizmu na infekcje wirusowe i bakteryjne.

Jest skuteczny przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu, grypie, zapaleniu wątroby, opryszczce, wirusowi cytomegalii, ludzkiemu wirusowi niedoboru odporności, wirusowi brodawczaka i innym wirusom. W ostrym wirusowym zapaleniu wątroby zapobiega przejściu chorób w postać przewlekłą. Na etapie pierwotnych objawów zakażenia HIV pomaga ustabilizować wskaźniki odporności.

Ustalono wysoką skuteczność leku w kompleksowym leczeniu ostrych i przewlekłych zakażeń bakteryjnych (neuroinfekcja, chlamydia, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, powikłania pooperacyjne, zakażenia układu moczowo-płciowego, wrzód trawienny) jako składnik immunoterapii. Octan aklodonu megluminy jest wysoce skuteczny w chorobach reumatycznych i układowych tkanki łącznej, hamując reakcje autoimmunologiczne i zapewniając działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe.

Darmowy
test diagnostyczny

Dowiedz się, które obszary Twojego organizmu nie funkcjonują poprawnie.

dieta
eliminacyjna

Samodzielne rozwiązywanie problemów pokarmowych.

pobierz
przewodnik

Paleo w pigułce.

Zapisz się na
konsultacje

Najczęściej czytane

Hashimoto (autoimmunologiczna niedoczynność tarczycy)

Niedoczynność to poważny problem w ostatnich latach. Coraz więcej osób choruje i coraz częściej pacjent słyszy, że jego choroba to Hashimoto. Przeważnie... Zobacz więcej


Euthyrox, Eltroxin – czego nie wiesz o syntetycznym T4?

Nie ma dnia abym nie dostała wiadomości na temat chorób tarczycy. Niedoczynność jest tak często diagnozowana w ostatnich latach, że zaczyna to... Zobacz więcej


Reaktywna hipoglikemia i insulinooporność

Problemy z poziomem glukozy we krwi są bardzo powszechne, ponieważ wile różnych czynników wpływ na stabilność glukozy we krwi. Stres, nieodpowiednia dieta,... Zobacz więcej


SIBO czyli najczęstszy powód Zespołu Jelita Drażliwego

Zespół jelita drażliwego to jedna z najczęstszych diagnoz na świecie. Nazywam ją workiem, do którego można wrzucić dosłownie wszystko, co daje objawy... Zobacz więcej


Gdy metylacja zawodzi – mutacja genu MTHFR

MTHFR – zapamiętajcie ten akronim, za kilka lat będzie o nim głośno. Dzisiejszy post, w moim odczuciu, jest jednym z ważniejszych. Przynajmniej... Zobacz więcej


Archiwum wpisów

Archives

Godziny otwarcia gabinetu:

PN-PT 10:00-18:00

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia.